Οι επιθέσεις των Houthis στη Σαουδική Αραβία φέρνουν την Άγκυρα μπροστά στο πιο δύσκολο τεστ της νέας αμυντικής συμμαχίας με Ριάντ και Ισλαμαμπάντ – Ο Hakan Fidan αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής συνδρομής
Η φωτιά που καίει τη Μέση Ανατολή απειλεί να περάσει σε ένα νέο και επικίνδυνο στάδιο.
Οι επιθέσεις των Houthis εναντίον της Σαουδικής Αραβίας δεν αποτελούν πλέον μόνο ένα ακόμη επεισόδιο στον πόλεμο της Υεμένης.
Για πρώτη φορά δοκιμάζουν στην πράξη τη νέα αμυντική συμμαχία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν — τη συμφωνία που έχει ήδη αποκτήσει τον χαρακτηρισμό του «μουσουλμανικού ΝΑΤΟ».
Και το ερώτημα που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες έμοιαζε θεωρητικό, βρίσκεται πλέον πάνω στο τραπέζι:
Τι θα συμβεί εάν το Ριάντ ζητήσει την ενεργοποίηση της ρήτρας συλλογικής άμυνας;
Η απάντηση μπορεί να κρίνει όχι μόνο το μέλλον της νέας συμμαχίας, αλλά και το πόσο βαθιά θα εμπλακεί η Τουρκία στην ολοένα και πιο επικίνδυνη γεωπολιτική εξίσωση της Μέσης Ανατολής.
Η Άγκυρα ανοίγει την πόρτα
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Hakan Fidan έστειλε το πιο σαφές μέχρι σήμερα μήνυμα.
Μιλώντας στο NTV το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026, δήλωσε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να εξετάσει τις ενδεχόμενες «στρατιωτικές ανάγκες» της Σαουδικής Αραβίας στο πλαίσιο της Συμφωνίας της Μέκκας.
Η δήλωση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς έρχεται ενώ οι Houthis εντείνουν τις πυραυλικές και drone επιθέσεις εναντίον σαουδαραβικών στόχων.
Ο Fidan χαρακτήρισε τις επιθέσεις πολύ σοβαρές για την εδαφική ακεραιότητα της Σαουδικής Αραβίας και τόνισε ότι η Τουρκία βρίσκεται σε «αλληλεγγύη» με το Ριάντ.
Όμως η Άγκυρα δεν θέλει έναν πόλεμο χωρίς όρια.
Ο Τούρκος υπουργός υπογράμμισε ότι θεωρεί απαράδεκτο να εμπλακεί η Σαουδική Αραβία στην ευρύτερη αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, καθώς το Ριάντ δεν επιθυμεί να καταστεί μέρος αυτής της σύγκρουσης.
Έτσι, η Τουρκία βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση:
Να υπερασπιστεί τη Σαουδική Αραβία χωρίς να βρεθεί η ίδια μέσα σε έναν ευρύτερο πόλεμο.
Το «Άρθρο 5» του μουσουλμανικού ΝΑΤΟ
Η Mecca Joint Defense Agreement υπογράφηκε στις 7 Αυγούστου 2026 από τον Recep Tayyip Erdogan, τον διάδοχο του σαουδαραβικού θρόνου Mohammed bin Salman και τον πρωθυπουργό του Πακιστάν Shehbaz Sharif.
Η βασική της αρχή είναι ιδιαίτερα ισχυρή:
Ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θεωρείται επίθεση εναντίον και των τριών.
Ο Hakan Fidan έχει παρομοιάσει τη ρήτρα με τη λογική του Άρθρου 5 του NATO.
Όμως υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια.
Η συμφωνία δεν προβλέπει αυτόματα ότι, σε περίπτωση επίθεσης, τουρκικά ή πακιστανικά στρατεύματα θα μετακινηθούν στο μέτωπο.
Η συνδρομή μπορεί να σημαίνει πληροφορίες, επιτήρηση, αεράμυνα, υλικοτεχνική υποστήριξη, πυρομαχικά, προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων ή, σε προχωρημένο στάδιο, ανάπτυξη στρατιωτικών μονάδων.
Η συμφωνία αφήνει έτσι ένα κρίσιμο περιθώριο πολιτικών αποφάσεων.
Και ακριβώς αυτό το περιθώριο δοκιμάζεται τώρα.
Οι πύραυλοι και τα drones πλησιάζουν το Ριάντ
Η νέα κρίση εκτυλίσσεται με ιδιαίτερη ταχύτητα.
Οι Houthis έχουν εξαπολύσει επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον σαουδαραβικών στόχων, ενώ η Σαουδική Αραβία συνεχίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Υεμένη.
Στις 8 Σεπτεμβρίου καταγράφηκαν επιθέσεις σε Abha, Jizan, Khamis Mushait και Najran, ενώ η σύγκρουση συνεχίστηκε με νέα κύματα επιθέσεων και αντιποίνων.
Στις 16 Σεπτεμβρίου, η υπό το Ριάντ στρατιωτική συμμαχία ανακοίνωσε ότι κατέρριψε drone των Houthis νοτίως της Μέκκας.
Οι Houthis αρνήθηκαν ότι είχαν στόχο την ιερή πόλη.
Το περιστατικό, ωστόσο, έδειξε πόσο επικίνδυνα έχει μετακινηθεί η γραμμή της σύγκρουσης.
Για τη Σαουδική Αραβία, πλέον δεν πρόκειται μόνο για την προστασία πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, πόλεων και στρατιωτικών βάσεων.
Πρόκειται για την ασφάλεια της ίδιας της επικράτειας — και, δυνητικά, των ιερών τόπων του Ισλάμ.
Και αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου η Συμφωνία της Μέκκας αποκτά πραγματικό βάρος.
Το Πακιστάν κάνει ένα βήμα μπροστά
Το Islamabad βρίσκεται ήδη μπροστά στο δικό του δίλημμα.
Στις 10 Σεπτεμβρίου, το πακιστανικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι δεν βρισκόταν υπό συζήτηση στρατιωτική αντίδραση στο πλαίσιο του συμφώνου.
Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, ο υπουργός Άμυνας Khawaja Asif δήλωσε ότι δεν υπάρχει «καμία αμφιβολία» για τις υποχρεώσεις του Πακιστάν και ότι η συμφωνία θα πρέπει να εφαρμοστεί.
Το Πακιστάν έχει ήδη στρατιωτική παρουσία και υποδομές στη Σαουδική Αραβία και διαθέτει τη δυνατότητα να ενισχύσει την άμυνα του βασιλείου χωρίς να στείλει δυνάμεις βαθιά μέσα στην Υεμένη.
Η επιλογή αυτή θα επέτρεπε στο Ισλαμαμπάντ να τηρήσει τη δέσμευσή του προς το Ριάντ, χωρίς να ανοίξει ταυτόχρονα ένα νέο μέτωπο απέναντι στο Ιράν.
Γιατί αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο πρόβλημα:
Το Πακιστάν δεν θέλει να πολεμήσει το Ιράν. Η Τουρκία δεν θέλει να βρεθεί σε έναν πόλεμο που μπορεί να εξελιχθεί σε σύγκρουση ΗΠΑ–Ιράν. Η Σαουδική Αραβία, όμως, ζητά ασφάλεια.
Και στο κέντρο όλων βρίσκεται η Τουρκία
Για την Άγκυρα, η σημερινή κρίση αποτελεί πολύ περισσότερα από μια δοκιμή μιας νέας συμφωνίας.
Αποτελεί δοκιμασία της ίδιας της τουρκικής περιφερειακής στρατηγικής.
Η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει το αποτύπωμά της στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιεί την αμυντική της βιομηχανία ως εργαλείο στρατηγικής επιρροής.
Η συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν δημιουργεί ένα νέο τρίγωνο ισχύος.
Η συνεργασία περιλαμβάνει αεράμυνα, drones, ηλεκτρονικό πόλεμο, στρατιωτικές τεχνολογίες, κοινές ασκήσεις και ενίσχυση της διαλειτουργικότητας.
Στις 31 Αυγούστου, στην Κωνσταντινούπολη, πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνεδρίαση της Στρατηγικής Πολιτικής και Αμυντικής Επιτροπής του νέου σχήματος.
Η συμμαχία, δηλαδή, δεν βρίσκεται πλέον μόνο στα χαρτιά.
Και τώρα έρχεται η πρώτη πραγματική κρίση.
Το μεγάλο ερώτημα: θα ζητήσει το Ριάντ στρατιωτική βοήθεια;
Εδώ βρίσκεται το σημείο καμπής.
Μέχρι σήμερα δεν έχει ανακοινωθεί επίσημη ενεργοποίηση της ρήτρας συλλογικής άμυνας.
Όμως ο Hakan Fidan δήλωσε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να εξετάσει τις στρατιωτικές ανάγκες της Σαουδικής Αραβίας.
Αυτό μεταφέρει το βάρος της επόμενης κίνησης στο Ριάντ.
Εάν η Σαουδική Αραβία ζητήσει πληροφορίες, αεράμυνα, τεχνολογία ή προστασία κρίσιμων υποδομών, η αντίδραση μπορεί να παραμείνει σε επίπεδο στρατιωτικής υποστήριξης.
Εάν ζητήσει όμως ενεργό συμμετοχή σε επιχειρήσεις, τότε η νέα συμμαχία θα βρεθεί σε αχαρτογράφητα νερά.
Γιατί το βασικό ερώτημα της συμφωνίας παραμένει: Πότε μια επίθεση εναντίον της Σαουδικής Αραβίας μετατρέπεται σε πόλεμο και για την Τουρκία;
Το δημόσιο κείμενο της συμφωνίας δεν δίνει πλήρη απάντηση, ιδιαίτερα στην περίπτωση μιας σύγκρουσης που αποτελεί συνέχεια προηγούμενων επιθέσεων και αντιποίνων.
Η Τουρκία στο κατώφλι μιας μεγάλης απόφασης
Η Άγκυρα θέλει να αποδείξει ότι η νέα συμμαχία μπορεί να λειτουργήσει.
Δεν θέλει όμως να πληρώσει το τίμημα ενός γενικευμένου πολέμου.
Αυτό είναι το μεγάλο τουρκικό δίλημμα.
Εάν η Τουρκία μείνει πίσω, η αξιοπιστία της νέας συμμαχίας μπορεί να δοκιμαστεί. Εάν προχωρήσει σε άμεση στρατιωτική εμπλοκή, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με μια σύγκρουση πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που προβλέπει σήμερα η Συμφωνία της Μέκκας.
Και στο βάθος υπάρχει πάντα το Ιράν.
Μια τουρκική στρατιωτική εμπλοκή στην Υεμένη, ακόμη και στο όνομα της συλλογικής άμυνας, θα μπορούσε να την τοποθετήσει πιο κοντά στο ένα στρατόπεδο μιας περιφερειακής σύγκρουσης που ήδη συνδέει την Υεμένη, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, τις ΗΠΑ και την ασφάλεια της Ερυθράς Θάλασσας.
Ο Hakan Fidan επιχειρεί να κρατήσει την πόρτα της στρατιωτικής συνδρομής ανοιχτή, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κρατήσει τη Σαουδική Αραβία έξω από την ευρύτερη σύγκρουση.
Αυτό όμως γίνεται ολοένα δυσκολότερο.
Το «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ» μπροστά στην πρώτη του φωτιά
Η Συμφωνία της Μέκκας δημιουργήθηκε με μια φιλόδοξη υπόσχεση:
Επίθεση στον έναν, επίθεση και στους τρεις.
Τώρα έφτασε η στιγμή να φανεί τι ακριβώς σημαίνει αυτή η φράση.
Οι πύραυλοι και τα drones των Houthis έχουν μετατρέψει τη θεωρητική ρήτρα συλλογικής άμυνας σε πραγματικό γεωπολιτικό πρόβλημα.
Το Πακιστάν προσπαθεί να κρατήσει μια λεπτή ισορροπία.
Η Σαουδική Αραβία χρειάζεται ενίσχυση της άμυνάς της.
Και η Τουρκία βρίσκεται μπροστά στο πιο κρίσιμο ερώτημα από τη δημιουργία της νέας συμμαχίας:
Θα περιοριστεί σε στρατιωτική υποστήριξη ή θα περάσει το κατώφλι της άμεσης εμπλοκής;
Γιατί εάν το «Άρθρο 5» του μουσουλμανικού ΝΑΤΟ ενεργοποιηθεί στην πράξη, η επόμενη σελίδα της κρίσης στη Μέση Ανατολή μπορεί να μην γραφτεί πλέον μόνο στην Υεμένη.
Μπορεί να γραφτεί στην Άγκυρα, στο Ριάντ και στο Islamabad— και να επηρεάσει ολόκληρο τον περιφερειακό χάρτη.
www.bankingnews.gr
Οι επιθέσεις των Houthis εναντίον της Σαουδικής Αραβίας δεν αποτελούν πλέον μόνο ένα ακόμη επεισόδιο στον πόλεμο της Υεμένης.
Για πρώτη φορά δοκιμάζουν στην πράξη τη νέα αμυντική συμμαχία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν — τη συμφωνία που έχει ήδη αποκτήσει τον χαρακτηρισμό του «μουσουλμανικού ΝΑΤΟ».
Και το ερώτημα που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες έμοιαζε θεωρητικό, βρίσκεται πλέον πάνω στο τραπέζι:
Τι θα συμβεί εάν το Ριάντ ζητήσει την ενεργοποίηση της ρήτρας συλλογικής άμυνας;
Η απάντηση μπορεί να κρίνει όχι μόνο το μέλλον της νέας συμμαχίας, αλλά και το πόσο βαθιά θα εμπλακεί η Τουρκία στην ολοένα και πιο επικίνδυνη γεωπολιτική εξίσωση της Μέσης Ανατολής.
Η Άγκυρα ανοίγει την πόρτα
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Hakan Fidan έστειλε το πιο σαφές μέχρι σήμερα μήνυμα.
Μιλώντας στο NTV το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026, δήλωσε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να εξετάσει τις ενδεχόμενες «στρατιωτικές ανάγκες» της Σαουδικής Αραβίας στο πλαίσιο της Συμφωνίας της Μέκκας.
Η δήλωση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς έρχεται ενώ οι Houthis εντείνουν τις πυραυλικές και drone επιθέσεις εναντίον σαουδαραβικών στόχων.
Ο Fidan χαρακτήρισε τις επιθέσεις πολύ σοβαρές για την εδαφική ακεραιότητα της Σαουδικής Αραβίας και τόνισε ότι η Τουρκία βρίσκεται σε «αλληλεγγύη» με το Ριάντ.
Όμως η Άγκυρα δεν θέλει έναν πόλεμο χωρίς όρια.
Ο Τούρκος υπουργός υπογράμμισε ότι θεωρεί απαράδεκτο να εμπλακεί η Σαουδική Αραβία στην ευρύτερη αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, καθώς το Ριάντ δεν επιθυμεί να καταστεί μέρος αυτής της σύγκρουσης.
Έτσι, η Τουρκία βρίσκεται μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση:
Να υπερασπιστεί τη Σαουδική Αραβία χωρίς να βρεθεί η ίδια μέσα σε έναν ευρύτερο πόλεμο.
Το «Άρθρο 5» του μουσουλμανικού ΝΑΤΟ
Η Mecca Joint Defense Agreement υπογράφηκε στις 7 Αυγούστου 2026 από τον Recep Tayyip Erdogan, τον διάδοχο του σαουδαραβικού θρόνου Mohammed bin Salman και τον πρωθυπουργό του Πακιστάν Shehbaz Sharif.
Η βασική της αρχή είναι ιδιαίτερα ισχυρή:
Ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θεωρείται επίθεση εναντίον και των τριών.
Ο Hakan Fidan έχει παρομοιάσει τη ρήτρα με τη λογική του Άρθρου 5 του NATO.
Όμως υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια.
Η συμφωνία δεν προβλέπει αυτόματα ότι, σε περίπτωση επίθεσης, τουρκικά ή πακιστανικά στρατεύματα θα μετακινηθούν στο μέτωπο.
Η συνδρομή μπορεί να σημαίνει πληροφορίες, επιτήρηση, αεράμυνα, υλικοτεχνική υποστήριξη, πυρομαχικά, προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων ή, σε προχωρημένο στάδιο, ανάπτυξη στρατιωτικών μονάδων.
Η συμφωνία αφήνει έτσι ένα κρίσιμο περιθώριο πολιτικών αποφάσεων.
Και ακριβώς αυτό το περιθώριο δοκιμάζεται τώρα.
Οι πύραυλοι και τα drones πλησιάζουν το Ριάντ
Η νέα κρίση εκτυλίσσεται με ιδιαίτερη ταχύτητα.
Οι Houthis έχουν εξαπολύσει επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον σαουδαραβικών στόχων, ενώ η Σαουδική Αραβία συνεχίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Υεμένη.
Στις 8 Σεπτεμβρίου καταγράφηκαν επιθέσεις σε Abha, Jizan, Khamis Mushait και Najran, ενώ η σύγκρουση συνεχίστηκε με νέα κύματα επιθέσεων και αντιποίνων.
Στις 16 Σεπτεμβρίου, η υπό το Ριάντ στρατιωτική συμμαχία ανακοίνωσε ότι κατέρριψε drone των Houthis νοτίως της Μέκκας.
Οι Houthis αρνήθηκαν ότι είχαν στόχο την ιερή πόλη.
Το περιστατικό, ωστόσο, έδειξε πόσο επικίνδυνα έχει μετακινηθεί η γραμμή της σύγκρουσης.
Για τη Σαουδική Αραβία, πλέον δεν πρόκειται μόνο για την προστασία πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, πόλεων και στρατιωτικών βάσεων.
Πρόκειται για την ασφάλεια της ίδιας της επικράτειας — και, δυνητικά, των ιερών τόπων του Ισλάμ.
Και αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου η Συμφωνία της Μέκκας αποκτά πραγματικό βάρος.
Το Πακιστάν κάνει ένα βήμα μπροστά
Το Islamabad βρίσκεται ήδη μπροστά στο δικό του δίλημμα.
Στις 10 Σεπτεμβρίου, το πακιστανικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι δεν βρισκόταν υπό συζήτηση στρατιωτική αντίδραση στο πλαίσιο του συμφώνου.
Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, ο υπουργός Άμυνας Khawaja Asif δήλωσε ότι δεν υπάρχει «καμία αμφιβολία» για τις υποχρεώσεις του Πακιστάν και ότι η συμφωνία θα πρέπει να εφαρμοστεί.
Το Πακιστάν έχει ήδη στρατιωτική παρουσία και υποδομές στη Σαουδική Αραβία και διαθέτει τη δυνατότητα να ενισχύσει την άμυνα του βασιλείου χωρίς να στείλει δυνάμεις βαθιά μέσα στην Υεμένη.
Η επιλογή αυτή θα επέτρεπε στο Ισλαμαμπάντ να τηρήσει τη δέσμευσή του προς το Ριάντ, χωρίς να ανοίξει ταυτόχρονα ένα νέο μέτωπο απέναντι στο Ιράν.
Γιατί αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο πρόβλημα:
Το Πακιστάν δεν θέλει να πολεμήσει το Ιράν. Η Τουρκία δεν θέλει να βρεθεί σε έναν πόλεμο που μπορεί να εξελιχθεί σε σύγκρουση ΗΠΑ–Ιράν. Η Σαουδική Αραβία, όμως, ζητά ασφάλεια.
Και στο κέντρο όλων βρίσκεται η Τουρκία
Για την Άγκυρα, η σημερινή κρίση αποτελεί πολύ περισσότερα από μια δοκιμή μιας νέας συμφωνίας.
Αποτελεί δοκιμασία της ίδιας της τουρκικής περιφερειακής στρατηγικής.
Η Τουρκία επιχειρεί να ενισχύσει το αποτύπωμά της στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιεί την αμυντική της βιομηχανία ως εργαλείο στρατηγικής επιρροής.
Η συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν δημιουργεί ένα νέο τρίγωνο ισχύος.
Η συνεργασία περιλαμβάνει αεράμυνα, drones, ηλεκτρονικό πόλεμο, στρατιωτικές τεχνολογίες, κοινές ασκήσεις και ενίσχυση της διαλειτουργικότητας.
Στις 31 Αυγούστου, στην Κωνσταντινούπολη, πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνεδρίαση της Στρατηγικής Πολιτικής και Αμυντικής Επιτροπής του νέου σχήματος.
Η συμμαχία, δηλαδή, δεν βρίσκεται πλέον μόνο στα χαρτιά.
Και τώρα έρχεται η πρώτη πραγματική κρίση.
Το μεγάλο ερώτημα: θα ζητήσει το Ριάντ στρατιωτική βοήθεια;
Εδώ βρίσκεται το σημείο καμπής.
Μέχρι σήμερα δεν έχει ανακοινωθεί επίσημη ενεργοποίηση της ρήτρας συλλογικής άμυνας.
Όμως ο Hakan Fidan δήλωσε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να εξετάσει τις στρατιωτικές ανάγκες της Σαουδικής Αραβίας.
Αυτό μεταφέρει το βάρος της επόμενης κίνησης στο Ριάντ.
Εάν η Σαουδική Αραβία ζητήσει πληροφορίες, αεράμυνα, τεχνολογία ή προστασία κρίσιμων υποδομών, η αντίδραση μπορεί να παραμείνει σε επίπεδο στρατιωτικής υποστήριξης.
Εάν ζητήσει όμως ενεργό συμμετοχή σε επιχειρήσεις, τότε η νέα συμμαχία θα βρεθεί σε αχαρτογράφητα νερά.
Γιατί το βασικό ερώτημα της συμφωνίας παραμένει: Πότε μια επίθεση εναντίον της Σαουδικής Αραβίας μετατρέπεται σε πόλεμο και για την Τουρκία;
Το δημόσιο κείμενο της συμφωνίας δεν δίνει πλήρη απάντηση, ιδιαίτερα στην περίπτωση μιας σύγκρουσης που αποτελεί συνέχεια προηγούμενων επιθέσεων και αντιποίνων.
Η Τουρκία στο κατώφλι μιας μεγάλης απόφασης
Η Άγκυρα θέλει να αποδείξει ότι η νέα συμμαχία μπορεί να λειτουργήσει.
Δεν θέλει όμως να πληρώσει το τίμημα ενός γενικευμένου πολέμου.
Αυτό είναι το μεγάλο τουρκικό δίλημμα.
Εάν η Τουρκία μείνει πίσω, η αξιοπιστία της νέας συμμαχίας μπορεί να δοκιμαστεί. Εάν προχωρήσει σε άμεση στρατιωτική εμπλοκή, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με μια σύγκρουση πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που προβλέπει σήμερα η Συμφωνία της Μέκκας.
Και στο βάθος υπάρχει πάντα το Ιράν.
Μια τουρκική στρατιωτική εμπλοκή στην Υεμένη, ακόμη και στο όνομα της συλλογικής άμυνας, θα μπορούσε να την τοποθετήσει πιο κοντά στο ένα στρατόπεδο μιας περιφερειακής σύγκρουσης που ήδη συνδέει την Υεμένη, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, τις ΗΠΑ και την ασφάλεια της Ερυθράς Θάλασσας.
Ο Hakan Fidan επιχειρεί να κρατήσει την πόρτα της στρατιωτικής συνδρομής ανοιχτή, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κρατήσει τη Σαουδική Αραβία έξω από την ευρύτερη σύγκρουση.
Αυτό όμως γίνεται ολοένα δυσκολότερο.
Το «μουσουλμανικό ΝΑΤΟ» μπροστά στην πρώτη του φωτιά
Η Συμφωνία της Μέκκας δημιουργήθηκε με μια φιλόδοξη υπόσχεση:
Επίθεση στον έναν, επίθεση και στους τρεις.
Τώρα έφτασε η στιγμή να φανεί τι ακριβώς σημαίνει αυτή η φράση.
Οι πύραυλοι και τα drones των Houthis έχουν μετατρέψει τη θεωρητική ρήτρα συλλογικής άμυνας σε πραγματικό γεωπολιτικό πρόβλημα.
Το Πακιστάν προσπαθεί να κρατήσει μια λεπτή ισορροπία.
Η Σαουδική Αραβία χρειάζεται ενίσχυση της άμυνάς της.
Και η Τουρκία βρίσκεται μπροστά στο πιο κρίσιμο ερώτημα από τη δημιουργία της νέας συμμαχίας:
Θα περιοριστεί σε στρατιωτική υποστήριξη ή θα περάσει το κατώφλι της άμεσης εμπλοκής;
Γιατί εάν το «Άρθρο 5» του μουσουλμανικού ΝΑΤΟ ενεργοποιηθεί στην πράξη, η επόμενη σελίδα της κρίσης στη Μέση Ανατολή μπορεί να μην γραφτεί πλέον μόνο στην Υεμένη.
Μπορεί να γραφτεί στην Άγκυρα, στο Ριάντ και στο Islamabad— και να επηρεάσει ολόκληρο τον περιφερειακό χάρτη.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών